Plaaggeest
Scholendienst, afgelopen zondag. Ieder
jaar is er zo'n dienst, waarbij we als kerk en school bij elkaar op
bezoek komen, zondagochtend om 10 uur. Het aantal kinderen dat de kerk kent op deze
school is heel erg klein; je kunt van niets als bekend uitgaan. Goede
oefening om het als kerk tot op de basis terug te brengen.
Het verhaal van
Makkabeeën, zoals het op het rooster stond, lieten we maar wat het
was. Met het thema 'Waar voel jij je thuis', dachten we alle
leeftijden wel te kunnen raken. Een mix van liederen, Psalm 84 en
Kijk daar een metselaar, korte stukjes om in zes scenes uiteindelijk
uit te komen bij, hoe kan het anders, God, bij wie iedereen thuis mag
zijn...
Natuurlijk gingen we door met waar we goed in zijn. Stil
zijn voor God, bijbellezen, bidden met aandacht en rust. Een stille
kerk is mooi, een stille kerk met kinderen is nog mooier. Zo'n
ervaring gun je ze vaker. Dat kon, omdat daarnaast ook de actie
stond. Volop zongen de kinderen alles mee, ze hadden het op school
allemaal prima voorbereid.
Voor mij was de verrassing, wie de
stukjes zouden gaan doen. Zes clubjes kinderen zouden naar voren
komen, elke keer met een andere grote doos en een verhaaltje, over
waar ze zich thuis voelden. Thuis bij papa en mama bijvoorbeeld. En zes
keer zou een plaaggeest naar voren komen om het ons moeilijk te
maken. 'Als papa en mama nu ruzie hebben, is het dan nog fijn thuis?'
Wie zou de plaaggeest zijn?
Daar sprong hij naar voren, griste de
microfoon uit de hand van een van de bescheiden kinderen die het
laatst gesproken had en stelde brutaal zijn vraag. Met verve, een
grijns, stevig, stond hij daar, plaaggeest in optima forma. Een van
de weinige zwarte jongens van de school. Mooi om dat te zien. Er was
een tijd dat dat vanzelf was gegaan – zwart stond toch voor de
boze, het boze? 'Zo hebben zij gezondigd en allen zijn zij zwart',
zingt een lied uit het oude Liedboek, gezang 58, als het om zonde
gaat. Toen kwam de tijd dat dat natuurlijk niet kon, de rol van
plaaggeest aan een gekleurd kind geven – zulke vooroordelen ga je
toch niet bevestigen? En nu is blijkbaar, op deze school, bij deze
mensen, het alleen nog maar de vraag wie die rol het beste speelt.
Hij, natuurlijk.
Goede bijdrage trouwens, die gedachte van de
plaaggeest. In het gebed noemden we de mensen die een plaaggeest in
zichzelf hebben. Alles wat ze zien, alles wat ze horen, krijgt een ja
maar, een moeilijke vraag valt er overheen, een schaduw dringt zich
op. Grote mensen weten daar van. Maar kinderen ook. Samen dat kunnen
benoemen, open leggen, maakt het nog extra mooi dat we thuis konden
zijn onder hetzelfde dak, deze morgen in de kerk.






Laatste reacties